I never thought I'll end like this for the past years I've been a student.



This is the breakdown of my broken dreams.


As of the moment I'm typing this post, tears are flowing off my eyes. And this is the pain and sadness simply of a student who wants to cope up with everything, wants to prove something, wants to excel in everything, wants to have what she deserve and to be acknowledge not but what she know but what she did. I don't want to go to school anymore. Seriously.. This isn't just because of the reason "wala na akong gana mag-aral".

But because beyond these tears, sobrang nafrustrate na ako sa sarili ko. Hirap iexplain kung paano ako walang mapatunayan sa sarili ko, hindi ko lubos maisip kung nagkamali ba ako at kung oo man, saan? Ang hirap lumugar kung wala kang pwesto. Ang hirap pwumesto kung masyadong malawak ang mundo na gusto nila. Pakiramdam ko ngayon, sobrang useless ko na bilang isang tao, isang anak, isang kaibigan, isang mag-aaral, isang kaeskwela. Sa pagkakakilala ko naman sa sarili ko, hindi ako mayabang. Hindi ko maintindihan kung bakit unfair talaga ang mundo, at kung bakit sa sobrang pagka unfair nito, nasisilaw na ako sa sobrang liwanag ng ibang tao. Hindi ko mapigilan mainggit ngayon sa ibang tao. Sana ako na lang pala sila, mahal ko sarili ko pero hindi na kung paano ko siya minahal noon. Nagkamali pala ako, akala ko madali lang ang sinasabi ko na "wag kang sumuko". Hindi naman ako nasuko e, nawalan lang ako nag pag-asa na maayos ko ang mga problema ko sa buhay. Ngayon lang ulit ako nakaramdam ng ganito ngayong 4th year, siguro kung andyan lang si Gerome, di rin ako kasing lungkot gaya ngayon.


Hindi ko na mababalik ang oras e, tapos na yun. Ang dami ko nang pagkakamali. Itama ko man, huli na rin ang lahat. Mahirap rin naman gumawa ng pagbabago. Ngayon lang talaga ulit, ayoko naaaaaa. Hirap na ako sa buhay ko ngayon, pagod na pagod na pala ako.



Sorry sa outburst.