I just feel like writing right now.

Nagtataka ako ngayon kung bakit ang daming taong problemado ngayon, hindi ko sinasabi wala akong problema, alam ko na lahat tayo ay may kani-kaniyang problema. What I mean is, ang daming tao ngayon yung sobrang nagiisip tungkol sa problema nila kahit hindi naman dapat. Get what I mean? Ewan ko, di kasi ako ganun eh.

I mean, no offense.

Whenever I have problems, I just cry (though hindi naman maayos, nirerelease ko lang). I just keep it to myself, write a blog post (pamparelease rin), I pray (the most important) and kung sobrang hassle minsan, I text or call the ones closest to me or the most trusted ones. Pero after that, I see to it too cheer up.

Pero ewan ko ba sa bang tao ngayon. I'm not generalizing, kung bakit broadcast kung broadcast sila nga mga "problema" nila. I mean, get what I mean.. Alam ko naman na lahat ng problema may solusyon kahit mahirap minsan or kahit sobrang sakit talaga. Alam ko na hindi ako optimistic all the time, pero.. Ewan ko. Hindi lang talaga siguro kasi ako sanay na lumapit pag ako yung may kailangan, kaya ko siguro nasasabi to ngayon.. Apathetic lang siguro talaga ako.

- - -

Narealize ko lang na.. sobrang taas ko mangarap. Siguro, ito yung isa sa mga greatest weakness ko kaya pag nagfail ako, masakit. Narealize ko lang na nageexpect na kasi ako ngayon (which is hindi naman dapat) kaya siguro madalas akong nafrufrustrate sa mga bagay bagay. Pero nasabi ko na rin naman to sa isa sa mga closest friends ko ngayon, wala na kasing ibang tutulong sakin magbago kundi sarili ko.. so.

Magpapakaindependent na lang ako, I'll do more efforts lalo na ngayong pasukan. Sisimulan ko ngayong UPCAT review, naisip ko lang na hindi ko magagamit yung talino na binigay sakin kung hindi ko idadaan sa sipag.

- - -

Gusto ko nga lang pala ishare to. :p



Topak :p


--> Happy Birthday Ate Aika Bunda