This isn't the first time I'll write something like this here. And this isn't the first time I'll open my heart to the online world for them to hear my heart out. And, for thiese are the memories I kept hanging inside my heart, my broken heart. And so, I wanted to write them down here.

- - -




Minulat ko ang mga mata ko pero hindi ko maintindihan, kung bakit nakaramdam ako ng kaba nung araw na yun. First day of classes, third year, Argon pala ako. Yung mga gusto kong kaklase, nasa Neon lahat. Pero may isang tumawag pansin sakin. Ngayon ko lang kasi sya naging kaklase. Kilala ko na sya, noon pa.. Bata pa ako. Pero, hindi ko maintindihan na kung bakit kahit simula grade one, nandyan na sya.. Hindi ko man lang siya naging kamag aral.

Sir Rondell: Next, what's your name?
Boy: Jimmy Faustino
Sir Rondell: Pardon? Please Repeat.
Boy: Jimmy Faustino

Maangas boy, mayabang yung dating. Mahangin pero nagustuhan ko. Hindi ko agad sya napansin kasi, isa lang naman sya sa nakikikantyaw sa klase namin. Parang, wala lang noon laat ng bagay.

Pero, hindi ko na tanda kung paano, bakit, at sa kung anong dahilan kung bakit kami naging close. Marami akong sinasabi sa kanya noon. Lalo na pag bwisit na bwisit ako sa mga teacher namin. Lalo na pag tinatamad ako mag-aral. Siya yung nasasabihan ko ng mga saloobin ko na hindi ko masabi sa iba. Siya yung tao na unang nakausap ko ng seryoso sa kung anong gusto naming paglaki. Siya ang unang tao na nagudyok sakin na dapat mangarap ako ng higit pa sa gusto ko. Siya ang unang tao na nagsabi sakin na magcor ako. Siya ang unang lalaking sumuporta sakin. . Unti unting nagbago ang tingin ko sa kanya, pakiramdam ko, matagal ko na syang kilala. At yun na nga, siya ang unang lalaking minahal ko sa batch namin.

Maraming nangyari. Hindi ko na makwento lahat. Pero nasa puso ko pa rin lahat kung paano nga ba sya nagparamdam nun. Paramdam nga ba yun? Ewan ko. Hindi ko pa rin makalimutan ngayon kung paano sya pumunta sa harap ng upuan ko, at kumanta ng grow old with you. Hindi ko pa rin makalimutan kung paano nya ako iconvince na dapat magtiwala ako sa sarili ko kasi alam nyang kaya kong gawin yung pangarap nya. (naiiyak haha)

Oo, sya na rin ang pinakamayabang na tao na nakilala ko. Siya yung pinaka manhid, isa sa pinakatamad na nakilala ko. Siya rin ang pinakasuplado. Siya yung napaka walang pakialam sa nararamdaman mo, siya yung napaka sugapa. Siya yung puro salita lang pero kulang sa gawa. Matigas ang ulo, maarte. Maguo kausap, palautos, akala mo minsan kung sinong magaling.. Pero, sa katotohanan lang.. Walang wala yan. Wala lahat yan. Natiis ko yan lahat e. Alam mo yung feeling na, sinusuko mo na yung pride mo? Na parang iniintay mo na lang na sabihin nya sayo na wag mo na syang mahalin kasi hindi ka nya mahal? Naramdaman ko yun. Kahit anong sabihin ng iba, wala e. Walang epekto sakin. Maghanap na raw ng iba, kasi hindi ako sasaya.. Pero, hindi e. Parang ang hirap hirap nyang iwan. :(

Maraming bagay yung sinuko ko na rin para sa kanya, parang ang daming bagay yung, gusto kong sabihin pero wala pa ring nangyari. Ang daming pagkakataon yung sinayang namin. Ang daming oras yung ginugol ko sa kanya pero pakiramdam ko balewala yun lahat. At yung feeling na, sobrang mahal mo yung isang tao, sobrang pinahahalagahan mo, pero sya, patay na patay din sa iba. Iniisip ko kung saan ako nagkulang sa kanya. Kung saan ako nagkamali, kung nasaktan ko ba sya.. Hindi naman ako nagkulang sa paalala. Hindi ako nagkulang sa pagsabi ng ingat. Hindi ako nagkulang sa oras. Pero, wala e. Hindi rin hawak ng pagkakataon ang puso ng isang taong hindi ka talaga mahal.

Teka, nabanggit ko na ba kung sino siya? Siya nga pala si Jimmy Villarubia Faustino Jr. Wag mo siyang tawaging jimmy, magagalit sya. Tawagin mo siyang jimbo o kaya bo.



Lumipas ang panahon, dumaan ang mga araw, nasayang ang oras. Pero, hanggang sa oras na tinatype ko to. Mahal ko pa sya, kaya nga tinatype ko to ngayon e. Para kumawala na. Hindi naman siguro ako ganun ka-weak kasi sinukuan ko sya agad. Hindi rin naman ako siguro ganun katanga kasi hindi ko man lang pinaglaban yung nararamdaman ko. Pero isa lang yung alam ko, hindi naman kasi ako manhid, nasasaktan rin ako.At hindi ako plastik na kaibigan. Ipapaubaya kita sa iba na alam kong.. mas kaya ka alagaan at mahalin.


Sige, sabihin na rin natin na.. sobrang hirap sa part ko.. Sabihin na rin natin na, ginawa ko naman lahat. Sabihin na natin na, sobrang nagexpect talaga ako sa mga bagay bagay. Sabihin na natin na, ilang gabi akong umiiyak, ilang gabi akong humihikbi sa ilalim ng unan, ilang gabi ako nagdadasal ng lahat ng bagay para sa ikakabuti mo, ilang araw, ilang oras. Pero, wala na rin akong magagawa dba? Hahawak pa ba ako sayo kung may hawak ka ng iba?

Hindi naman ako nanunumbat sayo e. Minahal pa kita kung manunumbat rin ako sayo. Hindi naman kasi ako nagrereklamo. Hindi naman kasi ako.. Pero, napagod rin ako. Naisip ko lang na, mas better ka rin kung ganyan na lang. At mas better kung mamahalin ka "niya" dba? Bakit ba kita ipapaubaya? Dahil nasasaktan ako? Pwede.. Pero, di naman kita ipapaubaya sa isang kaibigan kung alam kong hindi siya/kayo sasaya dba? So, parang okay, quits. I gave up the person I love and the person who gives me an undeniable happiness to my friend.. who wants to be happy, with you.

Hindi ako nasasaktan, hindi na. Okay na.

Pero, ewan ko kung bakit nararamdaman kong basa ngayon yung pisngi ko. Napaka lapit mo sakin, nakikita kita araw araw.. Pero, namimiss kita ng sobra.. ng sobra sobra. Sayang no? Kung pwede lang sana talaga.. Kaso, hindi e. Kahit itapon ko pa yung regalo na binigay mo sakin, maalala pa rin kita. Kung pwede lang sana talaga na ikaw na yung "thing 1" ng buhay ko. Inaalagaan ko naman si thing2 e. Pero, wala. Gusto kang alagaan ng iba, kahit sobrang mahal na mahal kita, sige, ayan na o. Hinding hindi na ako magseselos sa kanya ka na. Wag niyo na lang ipapakita sakin a? At ayan na o, may blessings na yan mula sakin.

Rarrrr. :(