Floregine
Friday, January 04, 2008
BEST FRIEND.
- - -
I barely remember how, when, where did this relationship started 3 years and 6 months from now, almost 4 years to be exact. All I remembered was the memories stucked together in my heart, may be happy or sad, with anger or fear or simply the memories I've shared with one of the person really special in my heart.
I was in Grade 5 then, I used to remember my Pasteur days. Days are slowly passing me. I've got lots of friends to chit chat with during break time. Naalala ko pa noon, lagi ko siyang kausap. Kausap at masasabihan ng kung anong nasa isip ko. Naalala ko rin, kasama pa kami nung sa Atheneum's Drum and Lyre Band. Doon kami lalong nag-bonding. I used to remember na naguunahan pa kami sa pagbili sa tindahan nina Aling Virgie dahil gutom na gutom na kami. Dun rin yung taon na una ko siyang makatabi sa bus during a fieldtrip, seriously. Hindi talaga yun yung sadya e. Pero, since were getting close, okay na. Siya ang katabi ko sa fieldtrip. And yes, we were in grade 5 and yes, we bacame the best of friends.
When my last year in Elementary came, Sadly, hindi kami magkaklase. Rutherford ako at Dalton siya. Pero, that doesn't mean na tapos na lang yun ng ganun na lang. Leave it all behind? No. In fact, nung grade six kami lalong naging magclose. Pag break time at Lunch, hindi mo halos kaming makitang magkahiwalay. Halos magkapalit na yung mukha namin dahil lagi kaming magkabuntot. Nagdadaldalan lang kami pag bored kami. We share each other's thought tungkol sa mga crushes namin.Naalala ko crush pa niya nun si ano. Haha. Basta, I know na happy siya dun. And for the fact na marami rin kaming common kaya hindi kami nauubuson ng kwento.
Naalala ko lang...
dumating si joseph sa may harap namin...
Gia: Joy.. may gagawin ako. Teka, intayin mo (kinuha yung 6630 niya)
Joy: Okay. iintayin ko ah.
Gia: Oo. Basta, wait. Tetext ko muna.
(after matext)
Gia: O. Babasahin mo ng malakas yung sinulat ko ah?
Joy: Okay.
Gia: O eto na (pinakita yung phone, ang nakasulat "hi joseph")
Joy: Hi joseph... Ayy.
*tawanan*
Nakakamiss..
She was the first and best room mate I had during my first retreat. I remember the days na hindi mo na halos maipinta yung mukha niya kakaiyak because of her family. Yes, we talked about her family all the times. Paano? Kahit lagi kaming magkasama sa school, pagkauwi namin sa bahay, magtatawagan na kami.
We talked a lot sa phone. Talked for hours. Telebabad for short. Kung ano anong topics yung naiisip namin ara mapagusapan. Mga nangyari rin nung bata kami, napagkwentuhan na namin. We almost know everything about each other. Sobrang attatched na kami sa isa't-isa.
YES. Sooobrang close kami until we graduated elementary.
- - -
I barely remember how, when, where did this relationship started 3 years and 6 months from now, almost 4 years to be exact. All I remembered was the memories stucked together in my heart, may be happy or sad, with anger or fear or simply the memories I've shared with one of the person really special in my heart.
I was in Grade 5 then, I used to remember my Pasteur days. Days are slowly passing me. I've got lots of friends to chit chat with during break time. Naalala ko pa noon, lagi ko siyang kausap. Kausap at masasabihan ng kung anong nasa isip ko. Naalala ko rin, kasama pa kami nung sa Atheneum's Drum and Lyre Band. Doon kami lalong nag-bonding. I used to remember na naguunahan pa kami sa pagbili sa tindahan nina Aling Virgie dahil gutom na gutom na kami. Dun rin yung taon na una ko siyang makatabi sa bus during a fieldtrip, seriously. Hindi talaga yun yung sadya e. Pero, since were getting close, okay na. Siya ang katabi ko sa fieldtrip. And yes, we were in grade 5 and yes, we bacame the best of friends.
When my last year in Elementary came, Sadly, hindi kami magkaklase. Rutherford ako at Dalton siya. Pero, that doesn't mean na tapos na lang yun ng ganun na lang. Leave it all behind? No. In fact, nung grade six kami lalong naging magclose. Pag break time at Lunch, hindi mo halos kaming makitang magkahiwalay. Halos magkapalit na yung mukha namin dahil lagi kaming magkabuntot. Nagdadaldalan lang kami pag bored kami. We share each other's thought tungkol sa mga crushes namin.Naalala ko crush pa niya nun si ano. Haha. Basta, I know na happy siya dun. And for the fact na marami rin kaming common kaya hindi kami nauubuson ng kwento.
Naalala ko lang...
dumating si joseph sa may harap namin...
Gia: Joy.. may gagawin ako. Teka, intayin mo (kinuha yung 6630 niya)
Joy: Okay. iintayin ko ah.
Gia: Oo. Basta, wait. Tetext ko muna.
(after matext)
Gia: O. Babasahin mo ng malakas yung sinulat ko ah?
Joy: Okay.
Gia: O eto na (pinakita yung phone, ang nakasulat "hi joseph")
Joy: Hi joseph... Ayy.
*tawanan*
Nakakamiss..
She was the first and best room mate I had during my first retreat. I remember the days na hindi mo na halos maipinta yung mukha niya kakaiyak because of her family. Yes, we talked about her family all the times. Paano? Kahit lagi kaming magkasama sa school, pagkauwi namin sa bahay, magtatawagan na kami.
We talked a lot sa phone. Talked for hours. Telebabad for short. Kung ano anong topics yung naiisip namin ara mapagusapan. Mga nangyari rin nung bata kami, napagkwentuhan na namin. We almost know everything about each other. Sobrang attatched na kami sa isa't-isa.
YES. Sooobrang close kami until we graduated elementary.
(second yr na kami nito)First year, for goodness sake, hanggang ngayon. Di ulit kami naging nagkaklase. Pero, sa lahat lahat ng pinagdaanan namin nung 1st yr kami? Sobrang memorable. Nalala ko tuloy bigla nung nainlove ako sa first love ko. She was the first one to know about it and she was the first one to save me from the hell I'm in. She was the one to first pick up my broken heart. I used to remember also na first time niya rin ma-heartbroken nung first yr kami. Kasama pa ng pagiging Athletic niya because of her taekwondo lessons kaya minsan, busy siya. Minsan, hindi kami makagala na kamin dalawa lang. Nagpunta rin sila sa Hongkong and ang pasalubong niya sakin, yung pin na terno kami. Sa kanya si Minnie Mouse, akin si Daisy Duck. Unfortunately and accidentally, nawala ko na yun. Nahulog. :(
Pero, nung 1st year, she still know almost all of my secrets. Siya pa rin ang lagi kong kausap sa phone. Pag nagsama kami hindi na naman mapaghihiwalay. Lagi na lang ako nakasunod sa kanya saan man siya magpunta. Naalala ko pa tuloy, haha. Na minsan napagkakamalan siyang ako, at ako napagkakamalang siya. haha.
Siya ulit ang katabi nung fieldtrip for three times row, and not knowing, that would be the last time.
When we reached second year at last, magkaklase ulit kami. I cant explain my happiness nung maging magkaklase na ulti kami. Hindi na naman kami mapaghiwalay. Laging magkasama pag lunch, pag kukuha ng gamit. Pag kakain. Pag lalabas. Pag magc-CR. Pag may pagtritripan sa labas. Pag gusto lang namin. Nagkwekwentuhan kami ng mga bagay bagay tungkol sa mundo kung saang lugar namin gusto. Hindi kami natatakot sa mundo kasi alam naming magkasama kami. Hindi kami nahihiya sa kung anong sasabihin ng iba..
And until now, it was still fresh in my memory. My weak memory. Of how and why it proves that nothing seems to last forever, and how this story would ends or simply, how to lose the friend closest to you the most. how to lose a bestfriend.
It was November 16, 2007 when I finally decided to switch buses and to volunteer myself to join the excess bus.. because of some things, and some reasons so hard to explain yes, i know this time I am wrong. Na gumawa ako ng desisiyon by myself. Na sarili ko lang ang inisip ko. Na hindi ako marunong magbalance ng bagay bagay. Na I left you without saying any excuse or any permission na aalis ako ng bus. Yes, Naglihim ako sayo. Pasensya ka na kung hindi kita napagkatiwalaan nung mga panahon na yun. Sana maintindihan mo rin na kung ano man ang pinagdaanan ko nun. Nilihim ko na lang rin sa sarili ko. At hindi ko na sinabi sa iba yun. Kaya wala ako sa sarili ko nun.
It's been two months. Nangungulila pa rin ako. Hindi na ako yung dating Joy. Parang kalahati ko na rin yung nawala e. Feeling ko ba, may humuhila sa akin pabalik. Na ako yung Joy na wala man lang guts na magsabi ng sorry kahit alam kong ako yung may mali. Na duwag rin ako sa reality kaya hindi ko nasabi yung mga bagay na dapat sabihin. There were so many things left unsaid. Kung babalikan mo simula sa simula ang daming bagay na kulang.
I lost someone. My Bestfriend.
Floregine dela Cruz is her name. The best of all my friends for 4 years. My first bestfriend for the 14 years of my life. My best phone pal for hours. My kakulitan. My kalaro when it comes to harutan. My best lunch mate ever. The most responsible lyrist I've met. A math wizard. A science lover. A stuff-toy allergic. A dust allergic person. A girl who loves to eat pomelos. A girl who can bakes cookies using cornflakes. GIA. Gialene. A girl who fights. A model of bravery. A child who is a spoiled brat. A friend who always litsens. A friend who is a very thoughtful. A friend who loves to give letters. A friend who spends time talking with me. A friend who lends me something whenever I need something. She is the one who is not that athletic but still tries sports like taekwondo. She loves playing musical instruments. She loves going to the mall. She always babysits her cousins. She always smile. She always laugh. She is smart. And she is my best friend... And I lost her. :(
Imagine life without her? SOBRANG HIRAP. Yung alam mong nasanay ka sa isang bagay tas, sa huli, alam mong mawawala. Yung alam mong nabigay mo rin yung lahat yet nalaman mo na sa huli, kulang pa rin. Na sa dami dami ng napaguusapan niyo. Kulang pa yung mga nasasabi niyo sa isa't-isa. Na nagkulang sa trust. Nakita sa iba, na nawala yung mga common things naging opposites na. Na hindi na magkasundo dahil sa nagkakatampo na sa ibang bagay. Sobrang sakit. Sobra. Sa 2months na tinago ko to feeling ko kanina impyerno pag hindi ko nalabas to. And to think na with my mistake, ganito na ang mangyayari? Hindi ko inakala. :(
na-frustrate ako.
So, last words. Gia, alam ko, baka mabasa mo rin ito. Last na to. Sumuko na ako. Gia, ikaw pa rin ang best friend ko. Walang magbabago. Mahal na mahal pa rin kita. Walang kapantay. KAhit sa kaninuman ikumpara, walang papantay dun. Siguro, sa dami ng kasalanan ko, di mo na rin ako mapatawad pati sa mga pagkukulang ko. Nais ko lang sabihin, sorry kasi naging mahina ako. Na hindi ko nasave yung friendship. Sorry kasi duwag ako na magkamali hanggang sa nadapa ako at madamay ka. Pasensya ka na kung takot ako masaktan pero isipin mo lang sana kung gaano ako nasasaktan. Na sa tinagal tagal ng panahon, mawawala lang ng isang bigla. walang closure. Na alam mo rin na inigatan natin pero huli na nga siguro ang lahat. Wala na.
Kung lilipat ka man ng school, ingat. Alam kong matalino ka naman at kaya mo dun. Ingatan mo lang ang sarili mo at tandaan mo na tanggap na kita kung ano ka. Wala na rin sigurong magmamahal sayo ng ganito tulad ng akin. Pero mamimiss ko ang mga panahon na yun. Kung kailangan mo ng karamay sa mga bagay bagay andito pa rin ako. Ingat ka lagi. Magdasal ka lang sa nakatataas, makikinig yun. Lagi. I love you Gia.
:(
crying.
.jpg)
Labels: frustrations, heartbroken, sad day
