it was monday again..

and i am not that in the mood to tell stories. boo. im sorry.

anyway, it was a boring day for me. sobra.

early in the morning. Si ja na naman, pumasok sa room namin. so, ginalaw niya bag ko. wala lang. all day. nagsesenti ako. wala akong mafeel. puro, kasenti-han ang napasok sa mind ko. hello. ang hirap pa rin.

naiinis ako. feeling ko talaga wala akong taleeeeeeent. :((

- - -

"it takes forever to forget.." --alain.

sobrang ang sakit nung pagkakasabi ni alain. though, nagkwekwentuhan lang kami that time. nararamdaman ko na nararamdaman niya rin kung gaano kasakit yung feeling ko. grabe. ang tindi ng words ni alain. di ko makaya.
- - -


"masaya na nga sila. ikaw, masaya ka naman ba?" --gia.

tama rin naman. pero, kahit na. I can accept na rin things siguro with time. time heal the wounds di ba? bahala na. yun na yon eh.

- - -

"wag na siya. sasaktan ka lang niya!" --noemi.

bakit nga ba, kahit mahal mo ang isang tao. you won't count the times he would hurt you. mangingibabaw pa rin yung nararamdaman mo para sa kanya? is that the way things always should be? or it was just my way of proving?

- - -

natapos ko na LAB report ko..
natapos ko na CHEM symbol ko..
natapos ko na assignments ko..

di ko pa tapos, buuin ulit puso ko.

ooops. :(( sorry. okay. it was drama.

chamy, pati ikaw warak na rin. :'(